Daha yazacaklarım bitmedi...
Okudum...
Son günlerde hep okudum...
Geçmişte yazdığım tüm yazıları...
Yorumlarınızı:))....
Son yazım için yorum yeri bırakmamış olduğum halde, bir yolunu bulup, bana yorumlarla, mailllerle ulaşan tüm yazılarınızı...:))
Geçmişteki yazılarımı okudukça duygulandım, anlattığım günlere gittim, kah yüzümde bir gülümseme, kah burukluk....
Bu blogu yaparken, yazdıkça, ileride çocuklarıma bırakabileceğim bir anılarımız kitabı olacağını düşünüyordum...Ben artık yanlarında olmayacağım zaman bile, annelerini yanlarındaymış gibi hissetmek istedikleri her an bu blogu okuyabilecekler, belki de ihtiyaçları olduğunda onlara bu yolla güç verebilecektim....
Beni ve duygularımı, kimi konularda düşündüklerimi, tepkilerimi büyüyünce daha iyi anlayabileceklerdi.Çünkü zaman, bazı duyguları yaşadığınız andaki gibi yoğun bırakmıyordu.....Sonradan anlatıldığında bu kadar etkili olamayabilirlerdi....Ya da başka bir ağızdan...
Ve bir amaç daha vardı tabi, bilgi olsun, fikir olsun, hobi olsun, toplumda tepki verilmesi gereken,yanlış olduğunu ya da çok doğru olduğunu düşündüğüm konularda başkalarıyla paylaşım içinde olmak...
Daha çok düşünce, daha çok yaşam, daha çok davranış şekillerini görerek, hayatı daha iyi anlayabilmekti....
Ve ne yaptım??
Gerçekten bunaldığımı, yorulduğumu hissettiğim bir anda pes dedim, benden bu kadar....
Yarım kalmış bir öykü gibi oldu...
Mücadeleyi bırakmış olduğumu hissettiren bir bırakış oldu.
Oysa çocuklarıma söylediğim söz her zaman: "asla umudunuzu yitirmeyin, mücadeleyi bırakmayın" dı.. Kendim niye unutmuştum ki...
Üstelik en önemlisi dostluk, arkadaşlık, kardeşlik gibi duygular da hakim olmuştu artık yorumcularımla...
Sevdim ben blog yapmayı, blog arkadaşlığını...
Sevgili Annelogun iki meleği,Aslıberry nin Yaman ı, Sardunya nın Aktrist i ve Minik Kaplumbağası, Sevilay ın Samet i, Asortik in Çağıl ı, Nilly nin yeni dünyaya gelen teyzoşu,Renkler in daha doğumgününü yeni kutladığımız oğluşu,Akçahan ın melekleri, Age35 in Mercimek i,Nimet in Nazan ı,Biyonikin Zeytini ve Maviş i,hepsi, hepsi kendi çocuklarım gibi merak ettiğim, hastalandıklarında üzüldüğüm, güzel bir şey yaptıklarında sevindiğim çocuklar değil miydi???
Erdil Baba nın, her konuda bilinçliliği, hayvan sevgisini, doğa sevgisini,örnek alınası hallerini, hele bilgisayar konusunda bizleri bile nasıl solladığını, Süleyman ın türkçe öğrenme azmini, Ayda nın güzel yazılarını, şiirlerini, Gulfi nin tatlı annesini, teyzesini, işini ne kadar sevdiğini:), candanlığını,dövülesi kapıcılarını,Gamzeli nin sevecenliğini, düğün tarihini,Baver in bilgi birikimini, kelime dağarcığının zenginliğini,nargilesini, akvaryum temizliğinde ustalığını, dikkatliliğini,Oya Hanım ın kedilerini, yemeklerini, müthiş bir organizasyona (fındık projesi)önayak olmasını,Kuguunun anketlerini:), Yaz ın duygusallığını, yaz mevsimini çokk sevmesini, Sevilay ın mükemmel ailesini, tertemiz kalbini,photo shoplarını,Renkler in gerçekten renkli dünyasını, aslında psikolog olmak istediğini, mantı sevgisini,Asortik in bahçesini, resime ve sanata düşkünlüğünü, çok duyarlı bir organizasyonda (mavi Kuş)etkin olmasını,sınıf başkanlığını ve öğretmene verdikleri hediyeyi,Banuşumun tertemiz kalbini, şirinliğini, çalışkanlığını,içtenliğini,Büsküütün ayakkabılarını, dumdumunu, makyaj malzemelerini,çok hoş yazılarını, Tarçının, Portakal Ağacının, Pastacının mükemmel tariflerini......Daha... daha....
Bir çırpıda yok sayabilir miydim?
Ama o zaman, zaten bu BEN olmazdım......
Ben kendimi bildim bileli, duygu ve düşüncelerimi yazarak ifade etmeyi seven biriyim.Yazmak benim için; yokluğunda hiç bir şeyin, yerini dolduramayacağı bir kavram.Yıllardır günlük de tutuyordum, hiç vazgeçmedim.ve benim için "yangında ilk kurtarılacaklar" listesinin başında yer alıyorlar.Yazılmayan her konu zamanla kendini unutturabiliyor,oysa yazı, sonsuza dek kalabiliyor.Yazmayı sevmemin bir nedeni de bu belki, sonsuz olması..
Ama sebep ne olursa olsun, emin olduğum birşey var, yazmak bana iyi geliyor, kendimi iyi hissettiriyor. Yazdıkça ben yeniden doğuyorum, abarttım sanmayın, öyle...O halde yapmam gerekeni yapmalıyım ben...........
Kapatmıyorum,
yazmaya= yaşamaya, eleştirmeye, araştırmaya, öğrenmeye,
TEPKİ VERMEYE, anlatmaya, paylaşmaya devam diyorum yeniden...
Yazıyorum, öyleyse varım....
Son olarak 2006 yılına söylemek istediğim şeyler var:
Sen 2006!!
Daha ilk gününden acı haberle geldin bize..
Ardı arkası kesilmedi, sevdiklerimizin kayıpları hiç bu yıl kadar çok olmamıştı...
İşlerimiz hiç yolunda gitmedi, yeni iş çabalarımızın önünde hep bir set kurdun.Çabaladıkça yok saydın bu çabaları.
Sen, bana ve aileme zor, yok yok çok zor günler yaşattın.Bizi o kadar acımasız hırpaladın ki, üzdün bizi, kırdın, yıkmaya, yok etmeye çalıştın.
Söyler misin seni nasıl iyi anarım?
Elbette güzel şeyler de yaşadık ama bu günler sadece içimizde büyüttüğümüz sevgi ve bağlılık sayesindeydi, senin yıkıcı, acımasız çabaların işe yaramadı bak.Gel gitmeden, barışalım, güzel duygularla vedalaşalım diyeceğim ama sen hala aynı kafadasın.
İşte bu yüzden, gittiğine seviniyorum, bilesin....
Elinden geleni ardına koymadın ama biz yıkılmadık, ayaktayız....
Unuttuğun ya da hesaba katmadığın birşey vardı 2006, biz birimiz hepimiz, hepimiz birimiz için varız...
Ben, ne yaşarsak yaşayalım, birbirine bağlı, birbirine sevgi duyan bir aileye sahibim, canıma değsin, biz kazanacağız.......Güle güle....
Ve 2007:
Dilerim sen 2006 yı aratma bize. Yalnız bana ve aileme değil, tüm dünyaya güzel günler getir olur mu?
Herkesin bayramını ve yeni yılını kutluyor, yeni yılın hepimize sağlık, mutluluk, huzur getirmesini istiyorum..
Haydi 2007!! top sende artık...
....................................................Kendinize iyi davranın.....................................................
Son günlerde hep okudum...
Geçmişte yazdığım tüm yazıları...
Yorumlarınızı:))....
Son yazım için yorum yeri bırakmamış olduğum halde, bir yolunu bulup, bana yorumlarla, mailllerle ulaşan tüm yazılarınızı...:))
Geçmişteki yazılarımı okudukça duygulandım, anlattığım günlere gittim, kah yüzümde bir gülümseme, kah burukluk....
Bu blogu yaparken, yazdıkça, ileride çocuklarıma bırakabileceğim bir anılarımız kitabı olacağını düşünüyordum...Ben artık yanlarında olmayacağım zaman bile, annelerini yanlarındaymış gibi hissetmek istedikleri her an bu blogu okuyabilecekler, belki de ihtiyaçları olduğunda onlara bu yolla güç verebilecektim....
Beni ve duygularımı, kimi konularda düşündüklerimi, tepkilerimi büyüyünce daha iyi anlayabileceklerdi.Çünkü zaman, bazı duyguları yaşadığınız andaki gibi yoğun bırakmıyordu.....Sonradan anlatıldığında bu kadar etkili olamayabilirlerdi....Ya da başka bir ağızdan...
Ve bir amaç daha vardı tabi, bilgi olsun, fikir olsun, hobi olsun, toplumda tepki verilmesi gereken,yanlış olduğunu ya da çok doğru olduğunu düşündüğüm konularda başkalarıyla paylaşım içinde olmak...
Daha çok düşünce, daha çok yaşam, daha çok davranış şekillerini görerek, hayatı daha iyi anlayabilmekti....
Ve ne yaptım??
Gerçekten bunaldığımı, yorulduğumu hissettiğim bir anda pes dedim, benden bu kadar....
Yarım kalmış bir öykü gibi oldu...
Mücadeleyi bırakmış olduğumu hissettiren bir bırakış oldu.
Oysa çocuklarıma söylediğim söz her zaman: "asla umudunuzu yitirmeyin, mücadeleyi bırakmayın" dı.. Kendim niye unutmuştum ki...
Üstelik en önemlisi dostluk, arkadaşlık, kardeşlik gibi duygular da hakim olmuştu artık yorumcularımla...
Sevdim ben blog yapmayı, blog arkadaşlığını...
Sevgili Annelogun iki meleği,Aslıberry nin Yaman ı, Sardunya nın Aktrist i ve Minik Kaplumbağası, Sevilay ın Samet i, Asortik in Çağıl ı, Nilly nin yeni dünyaya gelen teyzoşu,Renkler in daha doğumgününü yeni kutladığımız oğluşu,Akçahan ın melekleri, Age35 in Mercimek i,Nimet in Nazan ı,Biyonikin Zeytini ve Maviş i,hepsi, hepsi kendi çocuklarım gibi merak ettiğim, hastalandıklarında üzüldüğüm, güzel bir şey yaptıklarında sevindiğim çocuklar değil miydi???
Erdil Baba nın, her konuda bilinçliliği, hayvan sevgisini, doğa sevgisini,örnek alınası hallerini, hele bilgisayar konusunda bizleri bile nasıl solladığını, Süleyman ın türkçe öğrenme azmini, Ayda nın güzel yazılarını, şiirlerini, Gulfi nin tatlı annesini, teyzesini, işini ne kadar sevdiğini:), candanlığını,dövülesi kapıcılarını,Gamzeli nin sevecenliğini, düğün tarihini,Baver in bilgi birikimini, kelime dağarcığının zenginliğini,nargilesini, akvaryum temizliğinde ustalığını, dikkatliliğini,Oya Hanım ın kedilerini, yemeklerini, müthiş bir organizasyona (fındık projesi)önayak olmasını,Kuguunun anketlerini:), Yaz ın duygusallığını, yaz mevsimini çokk sevmesini, Sevilay ın mükemmel ailesini, tertemiz kalbini,photo shoplarını,Renkler in gerçekten renkli dünyasını, aslında psikolog olmak istediğini, mantı sevgisini,Asortik in bahçesini, resime ve sanata düşkünlüğünü, çok duyarlı bir organizasyonda (mavi Kuş)etkin olmasını,sınıf başkanlığını ve öğretmene verdikleri hediyeyi,Banuşumun tertemiz kalbini, şirinliğini, çalışkanlığını,içtenliğini,Büsküütün ayakkabılarını, dumdumunu, makyaj malzemelerini,çok hoş yazılarını, Tarçının, Portakal Ağacının, Pastacının mükemmel tariflerini......Daha... daha....
Bir çırpıda yok sayabilir miydim?
Ama o zaman, zaten bu BEN olmazdım......
Ben kendimi bildim bileli, duygu ve düşüncelerimi yazarak ifade etmeyi seven biriyim.Yazmak benim için; yokluğunda hiç bir şeyin, yerini dolduramayacağı bir kavram.Yıllardır günlük de tutuyordum, hiç vazgeçmedim.ve benim için "yangında ilk kurtarılacaklar" listesinin başında yer alıyorlar.Yazılmayan her konu zamanla kendini unutturabiliyor,oysa yazı, sonsuza dek kalabiliyor.Yazmayı sevmemin bir nedeni de bu belki, sonsuz olması..
Ama sebep ne olursa olsun, emin olduğum birşey var, yazmak bana iyi geliyor, kendimi iyi hissettiriyor. Yazdıkça ben yeniden doğuyorum, abarttım sanmayın, öyle...O halde yapmam gerekeni yapmalıyım ben...........
Kapatmıyorum,
yazmaya= yaşamaya, eleştirmeye, araştırmaya, öğrenmeye,
TEPKİ VERMEYE, anlatmaya, paylaşmaya devam diyorum yeniden...
Yazıyorum, öyleyse varım....
Son olarak 2006 yılına söylemek istediğim şeyler var:
Sen 2006!!
Daha ilk gününden acı haberle geldin bize..
Ardı arkası kesilmedi, sevdiklerimizin kayıpları hiç bu yıl kadar çok olmamıştı...
İşlerimiz hiç yolunda gitmedi, yeni iş çabalarımızın önünde hep bir set kurdun.Çabaladıkça yok saydın bu çabaları.
Sen, bana ve aileme zor, yok yok çok zor günler yaşattın.Bizi o kadar acımasız hırpaladın ki, üzdün bizi, kırdın, yıkmaya, yok etmeye çalıştın.
Söyler misin seni nasıl iyi anarım?
Elbette güzel şeyler de yaşadık ama bu günler sadece içimizde büyüttüğümüz sevgi ve bağlılık sayesindeydi, senin yıkıcı, acımasız çabaların işe yaramadı bak.Gel gitmeden, barışalım, güzel duygularla vedalaşalım diyeceğim ama sen hala aynı kafadasın.
İşte bu yüzden, gittiğine seviniyorum, bilesin....
Elinden geleni ardına koymadın ama biz yıkılmadık, ayaktayız....
Unuttuğun ya da hesaba katmadığın birşey vardı 2006, biz birimiz hepimiz, hepimiz birimiz için varız...
Ben, ne yaşarsak yaşayalım, birbirine bağlı, birbirine sevgi duyan bir aileye sahibim, canıma değsin, biz kazanacağız.......Güle güle....
Ve 2007:
Dilerim sen 2006 yı aratma bize. Yalnız bana ve aileme değil, tüm dünyaya güzel günler getir olur mu?
Herkesin bayramını ve yeni yılını kutluyor, yeni yılın hepimize sağlık, mutluluk, huzur getirmesini istiyorum..
Haydi 2007!! top sende artık...
....................................................Kendinize iyi davranın.....................................................
Gönderen: zeyno @ Cumartesi, Aralık 30, 2006
19 yorum var. İstersen sen de yorum yazabilirsin
